Rozdział 22

- To była moja ulubiona hortensja. Zasadziła ją jeszcze twoja świętej pamięci babcia - beształ go w najlepsze dziadek, kiedy w furii zamiatał tego głupiego badyla.

- Masz pierdyliard innych - warknął Naruto. Nienawidził tego człowieka.

- Brak ogłady i rozumu - ciągnął dziadek - Hortensję miałem wyłącznie jedną, ale rozumiem, że możesz być zbyt głupi, żeby dostrzec, że kwiaty mogą się od siebie czymś różnić.

- Skończyłem! Idę do siebie!

- Prosiłbym, żebyś tak chodził do siebie zaraz po szkole do końca tygodnia.

- I teraz dajesz mi jeszcze szlaban?!

- Zgadza się, może to cię nauczy hamować swoją agresję.

- Nauczy to mnie tego, że jak skończę 18 lat to nigdy więcej nie będę chciał cię widzieć na oczy, wiesz?! Nienawidzę cię! - krzyknął, zatrzaskując się u siebie. Osunął się po drzwiach. Jego dziadek był do reszty zapatrzonym w siebie kawałem buraka. Zresztą, nie zamierzał go w ogóle słuchać, bo staruch nie miał nawet pojęcia, kiedy w danym dniu kończy zajęcia. Oleje ten durny szlaban dziadka i będzie sobie przychodził kiedy sobie chce! Co za debil z niego...

Przełknął nieposłuszne łzy.

🇾 🇾 🇾 🇾 🇾

Naruto, z bólem w sercu, patrzył na powstające szkice jego super stroju. Dziewczyny naprawdę prześcigały się w pomysłach jak blondyn powinien wyglądać jako pokojówka. Już zdecydowały, że "dla pana Sasuke" uszyją do kompletu krawat o kolorze identycznym, co jego sukienka. Czemu one w ogóle nazywały tego dupka po imieniu, kiedy on musiał do niego mówić per "pan Uchiha"? Zresztą, nic go ten drań nie obchodził! Powinien zacząć planować jak w krótkim czasie po tej debilnej paradzie się z nim rozejdzie i po tym już na zawsze zostanie sam! Głupi, wredny Uchiha!

- Naruto...? - zapytała niepewnie Hinata - Wszystko w porządku? Masz taką dziwną minę... Coś się stało? Coś cię boli?

- Brzuch trochę, coś nieświeżego rano zjadłem - uciekł twarzą w bok. Miał ochotę zgrzytać zębami tak bardzo, żeby całkiem je zetrzeć. Nie umiał pohamować przepełniającej go złości i trochę też zawodu. Lepiej więc zwalić strojenie dziwnych min na złe samopoczucie, niż próbować to jakoś powstrzymać. Bo był zły. I to bardzo. I zdradzony. Czuł się zdradzony, bo przecież pan Uchiha zawsze do tej pory był po jego stronie. Jak mu dokuczał to wyłącznie on, nie wciągał w to dokuczanie innych. Poza tym wiedział przecież jak bardzo bujał się w Hinacie. Jak on mógł tak wykorzystać dziewczynę, żeby mu dopiec? Dlaczego?

- Och... Jeśli chcesz iść do domu, to nie ma problemu. Mamy już twoje wymiary, więc dalej sobie poradzimy... Nie musisz się zmuszać i tu siedzieć - poklepała go po ramieniu Hinata - Chyba, że powinnam cię zaprowadzić do higienistki?

- Nie. Pójdę już do domu...

Hinata odprowadziła go smutnym wzrokiem. Kiedy wychodził na autobus, dostrzegł stojącego na parkingu pana Uchihę. Udał, że go nie zobaczył.


⇠ Poprzednia częśćNastępna część ⇢

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 2: Zdziczały Uchiha, formularz rejestracyjny i Konohamaru!

Obraz
Naruto potrząsnął głową, próbując odgonić sen. Aktualnie przebywał w szpitalu, gdyż postanowił posiedzieć przy nieprzytomnym Uchisze i zastanowić się nad obecną sytuacją. Technika Iluzji, w którą wpadł, była naprawdę porządna i budziła w nim masę dawno zapomnianych uczuć oraz niesamowitą energię i ciekawość świata. Do tego ta nostalgia, jaką czuł widząc to wszystko i przeżywając na nowo... to było niezwykłe uczucie! Te wszystkie stare miejsca, twarze tak młodych ludzi, z których wielu w jego czasach już nie żyło... To naprawdę chwytało za serce. - Niech się Sasuke i inni męczą z wyciągnięciem mnie stąd - naburmuszył się, mówiąc sam do siebie, a przy okazji przez głowę przeleciała mu myśl, że teraz to nie jego wina, że nie zjawi się na imprezie jubileuszowej. I to wcale nie tak, że go to niesamowicie cieszyło. Tak samo, jak to, że nie będzie musiał zbierać tych cholernych kwiatków. Uzumaki ziewnął potężnie i odchylił się do tyłu na krześle. To dziecięce ciało było strasznie mało wytrzym...
Czytaj więcej

Prolog

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!! Opowiadanie "Jak poderwać yaoistkę" powstało na podstawie jednego z moich one-shotów, a dokładniej to pewna okrutna, ruda ayanami nakazała, że ów one-shot ma się pojawić jako pełnoprawne opowiadanie i że ma mieć kilka rozdziałów. No i jeszcze, że nie uznaje sprzeciwów. Nie potrafię sprzeciwić się czemuś, czemu sprzeciwiać się nie można, dlatego jedyne co mogłam zrobić, to wspomniane opowiadanie napisać... Uch. Ech. !! Dodatkowo wszystko, co napisałam wyżej o ayanami jest kłamstwem - kocham cię, ayanami, pisz mi yaoi 💜 💜 💜 Wcale a wcale nie jesteś rudą osobą w środku swojego serca 😶 💜 A ostatni napisany rozdział "Mojego najlepszego przyjaciela" jest tak cudowny, że po prostu nie mogę aaaa 💜 Z powodu, że kocham ayanami i z powodu, że mamy w Polsce takie święta czy coś, a ja zawsze muszę wszystkim dogryzać, bo nie umiem być po prostu miła: to oto jest jakieś opowiadanie z okazji świąt!! I w ogóle to wszystkim wesołych świąt!! A dedykacj...
Czytaj więcej

Epilog

  Sasuke Uchiha siedział nad swoim starym laptopem i patrzył w zamyśleniu w ekran. Obok niego drzemał spokojnie jego jasnowłosy krzykacz: Naruto Uzumaki, który w tym roku rozpoczął drugi rok studiów designerskich i odsypiał pierwsze w tym roku kolosy. Sasuke popatrzył na niego z rozbawieniem, kiedy blondyn wydał z siebie jakiś zaskoczony dźwięk. Naruto już tak miał, że czasem coś w półśnie mówił albo krzyczał. Hitem chyba było, gdy pewnej nocy, o drugiej nad ranem, zaczął w niebogłosy wyśpiewywać jakąś kolędę. Tłumaczył mu się potem, że śniło mu się, że był w finale "Jakiej to melodii". Sasuke spojrzał za okno, zza którego pyszniło się już praktycznie całkowicie rozwidnione niebo. Mieli 07:49 rano i właśnie zaczynał się grudzień. A on kompletnie nie mógł spać. Zazdrościł przez to swojemu śpiącemu niczym głaz chłopakowi. Wczoraj on i jego Naruto zostali nawiedzeni przez dość nietypowych gości: Temari Sabaku i Shikamaru Nara wpadli do nich zupełnie bez zapowiedzi i wręczyli im ...
Czytaj więcej